K. Samphan

Archive for May 2014

โมงยามที่ไร้ซึ่งความทรงจำ

leave a comment »

1 Alzheimerมองจากภายนอก โฮจี (Hogewey) ไม่แตกต่างจากบ้านพักคนชราทั่วไป มันตั้งอยู่ห่างจากกรุงอัมสเตอร์ดัม 16 กิโลเมตร และเป็นสถานที่ซึ่งผู้คน 152 ชีวิตจะใช้เป็นแหล่งพักพิงสุดท้าย

ทั้ง 152 ชีวิตที่โฮจีคือผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมขั้นร้ายแรง เซลล์สมองของพวกเขาและเธอถูกทำลาย มันขโมยความทรงจำและกระบวนการรับรู้อื่นๆ ก่อนที่มันจะยุติลมหายใจของคนเหล่านี้

นี่เป็นการจบชีวิตที่โหดร้าย และมันก็เป็นโมงยามสุดท้ายของชีวิตซึ่งกำลังเป็นที่คุ้นชินมากขึ้นเรื่อยๆ สำหรับผู้คนบนโลกใบนี้

ในแต่ละปี ผู้คน 7.7 ล้านคนบนโลกได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคสมองเสื่อม (หมวดหมู่ที่รวมถึงโรคอัลไซเมอร์) และตัวเลขนี้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามอายุขัยที่มากขึ้นของประชากร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศที่เศรษฐกิจกำลังเติบโตอย่างจีนและอินเดีย

และภายในปี 2050 มีการคาดการณ์ว่าผู้คน 135 ล้านคนจะเจ็บป่วยด้วยโรคร้ายชนิดนี้

สำหรับชาวอเมริกัน อัลไซเมอร์คือสาเหตุการตายอันดับที่ 6  และ 1 ใน 3 ของชาวอเมริกันที่มีอายุมากกว่า 60 ปี เสียชีวิตจาก (หรือบางรูปแบบของ) โรคสมองเสื่อม

แม้ว่าทั่วทั้งโลกจะใช้เงินหลายพันล้านดอลลาร์สำหรับการศึกษาวิจัย แต่การรักษาโรคสมองเสื่อมก็ยังคงไม่ประสบความสำเร็จ

รัฐบาล อุตสาหกรรมการดูแลสุขภาพ และครอบครัวของผู้ป่วย จึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากการค้นหาแนวทางที่ทำให้ผู้ป่วยและผู้ดูแลใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับโรคร้ายได้อย่างราบรื่นที่สุด

โรคสมองเสื่อมคือปัญหาใหญ่ของทั้งโลก และทุกคนก็กำลังค้นหาหนทางแก้ปัญหา  สำหรับโฮจี แนวทางของที่นี่ก็คือการทำให้ผู้ป่วยมีชีวิตธรรมดาสามัญที่สุด

“โรคอัลไซเมอร์ไม่ต่างจากโรคมะเร็งหรือโรคพาร์กินสัน” เจไซน์ มาร์ควาดต์ (Gesine Marquardt) นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเดรสเดนให้ความเห็น “หนทางการรักษาอาจใช้เวลาอีกหลายปี และในระหว่างนั้น เราจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับเรื่องคุณภาพชีวิต”

ในยุโรป แนวทางการดูแลผู้ป่วยในลักษณะดังกล่าวกำลังเริ่มต้น โครงการสร้างสรรค์อย่างโฮจีคือความพยายามแรกเริ่มของภูมิภาค สำหรับการค้นหาหนทางที่ทำให้ประชากรสูงอายุใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขตามอัตภาพ แม้สมองของพวกเขาและเธอจะถูกทำลาย

แม้หลายประเทศในยุโรปจะเผชิญกับปัญหาหนี้สาธารณะและการขาดแคลนงบประมาณ แต่ผู้กำหนดนโยบาย แพทย์โรคชรา สถาปนิก นักผังเมือง และนักออกแบบ ก็ยังคงควานหาทรัพยากรและความพยายามในการทำให้สังคมยุโรปเหมาะสำหรับการเป็นที่พักอาศัยของผู้ป่วยโรคสมองเสื่อม

ความพยายามดังกล่าวทำให้เกิดสถานที่ดูแลผู้ป่วยรูปแบบใหม่อย่างโฮจี ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์โดยเฉพาะ เช่น ชั้นล่างที่ว่างโล่ง และสัญลักษณ์บอกการใช้งานของแต่ละห้อง  ขณะที่ความเล็กของสถานที่ก็ช่วยให้ผู้ป่วยได้ทำกิจกรรมมากขึ้น อย่างการทำอาหารและการเดินเล่น ซึ่งแตกต่างจากสถานที่ขนาดใหญ่ที่ผู้ป่วยเป็นเพียงคนที่ต้องได้รับการดูแล

ทุกวันนี้ ผู้ป่วยที่โฮจีใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อน 6-7 คนในอพาร์ตเมนต์ที่มีกระดาษบุผนังเป็นรูปดอกไม้หลากสี และไม่มีใครต้องล้มหมอนนอนเสื่อ โดยผู้ป่วยแต่ละคนยังคงมีส่วนร่วมกับภารกิจประจำวันอย่างการซื้อของและการทำอาหาร และที่นี่จะจัดแบ่งผู้พักอาศัยโดยดูจากวิถีชีวิตก่อนที่จะกลายเป็นผู้ป่วย แทนที่จะจัดแบ่งโดยระดับของการไร้ความสามารถแบบที่อื่นๆ

โฮจีเปลี่ยนจากสถานพยาบาลมาเป็น ‘บ้าน’ ของผู้ป่วยเมื่อปี 2009 และข้อมูลล่าสุดก็บ่งชี้ว่าผู้ป่วยที่นี่มีแนวโน้มที่จะมีชีวิตยืนยาวกว่าผู้ป่วยในที่อื่นๆ แม้ว่าพวกเขาหรือเธอจะเข้ามา ‘อยู่’ ที่นี่พร้อมกับโรคสมองเสื่อมขั้นร้ายแรงก็ตาม

IMAGE ปีที่ 27 ฉบับที่ 5 (พฤษภาคม 2557)

Written by ksamphan

May 26, 2014 at 8:43 am

Posted in Neighbours Matters

วิธีจัดการขยะแบบใหม่

leave a comment »

2 fishing-in-plasticนักปีนเขาที่ไต่ขึ้นไปบนยอดเขาเอเวอเรสต์ต้องกลับสู่แคมป์ที่พักพร้อมกับขยะ 8 กิโลกรัม นี่เป็นกฎข้อใหม่ที่ตั้งขึ้นเพื่อลดปริมาณขยะที่สะสมอยู่บนยอดเขา

โลกใบนี้กำลังท่วมท้นไปด้วยกองขยะ และนี่คือรูปแบบใหม่ของวิธีจัดการกับขยะบนโลกใบนี้

หุ่นยนต์ – ในปี 2009 นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นได้สร้าง ‘หุ่นยนต์ถังขยะ’ ที่ค้นหาขยะบริเวณใกล้เคียงได้ ขณะเดียวกัน มันก็เตือนผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้ทิ้งขยะให้เป็นที่เป็นทาง

เรือประมง – สหภาพยุโรปนำเสนอโครงการ ‘มหาสมุทรปราศจากของเสีย’ เมื่อปี 2011 โดยจะจ่ายเงินให้กับชาวประมงที่ใช้อวนชนิดพิเศษเก็บขยะที่ลอยอยู่ในทะเล

สังคมออนไลน์ – เว็บไซต์ลิตเทอราติ (Litterati) จากแคลิฟอร์เนีย ขอให้ผู้ใช้อินสตาแกรมบันทึกภาพขยะในชุมชนของพวกเขา โดยมีเป้าหมายในการเก็บรวบรวมข้อมูลต่างๆ จากภาพถ่าย เพื่อนำไปใช้ปรับปรุงระบบการจัดการขยะ

การแลกเปลี่ยน – เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา ศูนย์รีไซเคิลพลาสติกแห่งแรกของธนาคารพลาสติก (ตั้งอยู่ในแคนาดา) ถือกำเนิดขึ้นที่กรุงลิมา เมืองหลวงของเปรู  ที่นั่น ผู้คนที่ยากจนสามารถนำขยะพลาสติกที่เก็บได้ตามท้องถนนไปแลกเปลี่ยนกับอาหารและเสื้อผ้า

หมู – ผู้บริหารของกรุงไคโร เมืองหลวงของอียิปต์ ประกาศนโยบายส่งเสริมการเลี้ยงหมูอีกครั้ง หลังจากพวกมันจำนวนมากถูกฆ่าในปี 2009 (จากความหวาดกลัวโรคไข้หวัดหมู) ซึ่งส่งผลให้เมืองหลวงแห่งนี้ไม่มีผู้กำจัดขยะจำพวกผักและเศษอาหาร

IMAGE ปีที่ 27 ฉบับที่ 5 (พฤษภาคม 2557)

Written by ksamphan

May 26, 2014 at 8:39 am

Posted in Neighbours Matters