K. Samphan

ปีใหม่

with 3 comments

คืนวันเริ่มต้นของปี 2551 ผมไปนั่งยองๆ ดูดอกไม้ไฟบนชั้นดาดฟ้าของบ้านญาติเพื่อนใกล้ๆ ตลาดสันป่าข่อยในเมืองเชียงใหม่ ที่ต้องนั่งยองๆ เพราะมีหลังคาคลุมดาดฟ้าทั้งชั้นอยู่ ต้องนั่งหรือไม่ก็ก้มมองผ่านช่องระหว่างกำแพงตึกกับหลังคาออกไป

บรรยากาศของวันขึ้นปีใหม่ที่เชียงใหม่ มองดูไกลๆ จากชั้นดาดฟ้าของอาคารพาณิชย์หลังหนึ่งที่ผมยืนอยู่ ดูคึกคักน่าสนุก ดอกไม้ไฟขนาดเล็กและขนาดใหญ่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตรงจุดนั้นจุดนี้ของเมือง ท้องฟ้าเมืองเชียงใหม่สว่างไสวพร่างพรายอยู่นานนับครึ่งชั่วโมง ผมกับเพื่อนอีกสองคนพร้อมป้าของเพื่อนอีกหนึ่งท่านแยกย้ายกันหามุมของตัวเอง ชื่นชมแสงสีตระการตาบนท้องฟ้าและสรรพสำเนียงแห่งการเฉลิมฉลองของผู้คน

ผมกับเพื่อนไม่ค่อยจะให้ความสำคัญกับงานเทศกาลรื่นเริงเท่าไหร่ ยิ่งพวกเราเพิ่งทุลักทุเลลงมาจากยอดเขาสูงหยกๆ เมื่อช่วงบ่าย คืนนี้แต่ละคนเลยเลือกที่จะนอนพักเอาแรงดีกว่า

‘ปีใหม่’ สำหรับผม ยิ่งในช่วงปีหลังๆ มีความสำคัญเสมอ ถึงแม้ผมจะรู้ดีว่า ‘เวลา’ เป็นเพียงสิ่งสมมติอีกอย่างหนึ่งของมนุษย์ แต่ช่วงเวลา 1 ปีที่เราสมมติขึ้นมาก็ดูไม่มากไม่น้อยดีในการจัดการกับจังหวะของชีวิตในแต่ละช่วง

กลางเดือนธันวาคม เพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอกันนานโทร.มาชวนไปเดินป่าย่ำดอยผ่านการชักชวนจากเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอกันนานกว่า

ผมตอบตกลงแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

สำหรับผม การเดินป่าเดินดินนับเป็นความรื่นรมย์อย่างหนึ่งของชีวิต ถึงแม้จะเติบโตมาในเรือกสวนไร่นา แต่เอาเข้าจริงผมก็ยังไม่เคยเดินป่าอย่างเป็นกิจจะลักษณะ ประเภทแบกเป้บรรจุเสื้อผ้าและอาหารเข้าไปนอนข้างอ้างแรมในดงดอย ใช้เวลาเดินเป็นชั่วโมง เป็นวัน อะไรแบบนั้น

ปีใหม่ปีนี้จึงนับเป็นการเริ่มต้นที่ดีทีเดียวที่ผมได้เข้าป่า ได้เดินเหยียบดินเหยียบโคลนบนรองเท้า Converse ที่ตะลุยป่าคอนกรีตมาทั้งปี ได้เห็นขุนเขายืนตระหง่านเต็มๆ ตา ได้เห็นดวงอาทิตย์ลับและโผล่ขึ้นมาจากขอบฟ้า และได้เห็นดวงดาวจำนวนมหาศาลส่องแสงระยิบระยับวับวาวเต็มท้องฟ้าบนยอดเขาสูง

แต่พอกลับมาถึงกรุงเทพฯ เรื่องที่ลืมๆ ไปแล้วก็กลับเข้ามาใหม่ ทำให้ผมรู้ว่าจริงๆ แล้ว ปีใหม่ปีนี้ของผมก็เริ่มต้นด้วยการขาดหายของบางสิ่งบางอย่างไปเหมือนกัน

ผมจำไม่ได้แล้วว่าผมได้ยินเสียงของพี่ซัน-มาโนช พุฒตาล ผ่านทางคลื่น The Radio FM 99.5 ครั้งแรกอีท่าไหน และก็จำไม่ได้แล้วว่าได้ฟังครั้งแรกเมื่อเดือนอะไร แต่นับตั้งแต่นั้นมา ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ แปดโมงถึงสิบเอ็ดโมง หากไม่ติดธุระปะปังอะไร ผมจะเปิดวิทยุฟังพี่ซันคุยตลอด และความรื่นรมย์ของชีวิตในเมืองอย่างหนึ่งของผมก็คือการได้ฟังพี่ซันเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ฟังอยู่ทุกเช้านี่แหละครับ

ต่างจากดีเจวัยรุ่นเสียงหล่อเสียงสวยทั่วไป เสียงของพี่ซันฟังยังไงก็รู้ว่าเป็นเสียงของคนที่ผ่านโลกมามาก อีกทั้งเรื่องราวที่พี่ซันเอามาเล่าเอามาคุยก็คงจะหาฟังจากดีเจคนอื่นไม่ได้ บวกรวมกับบทเพลงที่พี่ซันเปิดและร้องเองบ้าง ช่วงเวลา 4 ชั่วโมงในวันธรรมดาของผมจึงกลายเป็นส่วนสำคัญในชีวิตสำหรับปีที่ผ่านมา

ครับ มีพบก็ต้องมีจาก ความจริงของชีวิตเป็นอย่างนั้น ผมพยายามไม่ลืมว่าการได้พบก็หมายถึงการเตรียมพร้อมสำหรับการจากลาด้วย เย็นวันศุกร์ที่ 28 ธันวาคม 2550 บนรถยนต์ของเพื่อน ผมจึงรับรู้การจากลาของคลื่น The Radio ผ่านวิทยุในรถด้วยอารมณ์ที่เกือบเป็นปกติ บางทีอาจเป็นเพราะในตอนนั้นพี่ซันอยู่ต่างจังหวัด ในขณะที่ดีเจคนอื่นๆ ของคลื่นเตรียมพร้อมกล่าวคำอำลาคนฟังพร้อมกันตอนก่อน 6 โมงเย็น แต่หลังจากที่ได้ฟังเสียงของพี่ซันผ่านทางโทรศัพท์ที่ทีมงานติดต่อไป ผมก็รู้ได้ทันทีว่าปีใหม่ปีนี้ของผมนั้นไม่เหมือนเดิมแน่

ผมไม่ได้ฟังว่าตอนก่อนหกโมงเย็นวันนั้นบรรยากาศการอำลาของคลื่นเป็นอย่างไร เพราะถึงที่หมายที่ต้องลงจากรถเสียก่อน อีกทั้งก็อย่างที่บอกว่าผมเตรียมพร้อมสำหรับการจากลาไว้อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นผมจึงง่วนอยู่กับการเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไปเชียงใหม่ ตื่นเต้นกับยอดดอยที่รอคอยให้ไปพิชิต และปลงได้กับการที่จะไม่ได้ยินเสียงของพี่ซันในตอนเช้าอีกแล้ว

จนกระทั่งวันนี้ผมได้เข้าไปอ่านกระทู้ในพันธุ์ทิพย์เกี่ยวกับการจากไปของ The Radio ผมจึงรู้ว่าคลื่นนี้มีความสำคัญสำหรับคนจำนวนมาก และแน่นอน มันมีความสำคัญสำหรับผมเช่นกัน

ไม่ได้ฟังเสียงของพี่ซัน ชีวิตก็ยังอยู่ได้ครับ เพียงแต่มันต้องใช้เวลาปรับตัวนิดหน่อยเท่านั้นเอง

Advertisements

Written by ksamphan

January 8, 2008 at 12:26 pm

Posted in อื่นๆ

3 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. สนุกจัง…
    …และยังรู้สึกเหนื่อย

    ว่าแต่
    ถ้าจะชวนไปไหนอีก
    จะตอบแบบ ‘ไม่ต้องเสียเวลาคิด’ อีกมั้ย?

    .
    ..

    สงสัยจะคิดหนักทีเดียว – -”

    5 5 5

    วันจันทร์

    January 18, 2008 at 12:19 pm

  2. คิดหนัก!

    แต่ก็ไป

    555

    ksamphan

    January 21, 2008 at 6:28 am

  3. นั่งยองๆ

    เห็นภาพเลยแฮะ

    5 5 5 (ด้วยคน)

    ณ จ๊ะ

    January 30, 2008 at 9:08 am


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: