K. Samphan

Archive for February 2007

รอยยิ้มของบุญหลาย

leave a comment »

เสียงดนตรียามค่ำคืนยังบรรเลงเป็นปกติ

คืนนี้ฟ้าปิด มองออกไปจากกุฏิจึงเห็นแต่ความมืดดำ

ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ หลวงพี่เพิ่งเล่าให้ฟังว่าบุญหลายเคยมาขอเงินพระตอนตี 2 ตี 3 เล่นเอาพระตกกะใจสะดุ้งโหยง พวกผมหัวเราะครื้นเครงกับวีรกรรมของบุญหลาย ในใจก็นึกว่าถ้าเกิดบุญหลายย่องขึ้นมาขอเงินตอนตี 2 แบบนั้นบ้าง…

กรรมฐานที่พยายามฝึกมาจะช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า

…..

“หลวงพี่ครับ… หลวงพี่ครับ… ผมขอเงินร้อยนึงครับ (สำเนียงลูกอีสาน)”

ผมกำลังอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น เพราะหัวเพิ่งจะถึงหมอนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า ทันทีที่คลื่นเสียงปลิวมากระทบกระดูกก้อนเล็กๆ ในรูหู สติจึงยังพอระลึกได้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร

อากาศตอนกลางคืนหนาวเย็นบาดผิวหนัง ถึงแม้จะยังไม่ดึก แต่การจะลุกออกจากผ้าห่ม 3-4 ชั้นก็ต้องออกแรงฮึดสู้กับอาการติดในความสบาย 2-3 ฮึด

ผมลุกออกจากกองผ้าห่ม เปิดมุ้ง แล้วหยิบไฟฉายส่องไปที่ย่ามซึ่งแขวนอยู่เหนือหัวนอน ควานหากระเป๋าสตางค์ หยิบธนบัตรส่งให้เจ้าของเสียง

เขาก้มลงกราบ 3 ครั้ง แล้วบอกว่า “ขอบคุณมากครับ แล้วผมจะไม่มารบกวนหลวงพี่อีกครับ (สำเนียงลูกอีสาน)” ก่อนจะหันหลังก้าวลงบันได เดินหายไปในความมืด

ผมกลับเข้าไปซุกใต้ผ้าห่ม นึกขอบใจเขาที่ไม่มาดึกกว่านี้

…..

สมองของบุญหลายสูญเสียประสิทธิภาพในการทำงานเพราะฤทธิ์ยาเสพติด ทุกวันนี้เขาต้องกินยาวันละหลายเม็ดเพื่อให้ดำรงชีวิตต่อไปได้อย่างสุขสงบตามอัตภาพ โชคดีที่อยู่ใกล้วัด ทำให้ถึงแม้จะทำงานไม่ได้ แต่ก็ยังมีอาหารตกถึงท้องทุกวัน แถมพระบวชใหม่หรือญาติโยมก็มักจะสงสาร หยิบยื่นปัจจัยเล็กๆ น้อยๆ พอเป็นค่าบุหรี่ ค่ากาแฟ เติมความสุขเล็กๆ ให้กับชีวิตปอนๆ ของบุญหลาย

คืนนั้นบุญหลายมาขอเงินตั้งแต่หัวค่ำ บอกว่าอาการปวดหัวกำเริบ ต้องไปจ้างเขานวดเพื่อบรรเทาความปวด ผมฟังบุญหลายพูดแล้วก็เชื่อ เพราะไม่คิดว่าคนอย่างบุญหลายจะโกหกพระ แต่โชคร้ายหลวงปู่มาเห็นเข้าพอดี เลยตะเพิดบุญหลายไปซะก่อน โทษฐานที่ก่อนหน้านี้ชอบขอเงินไปซื้อกาแฟ ซื้อบุหรี่

บุญหลายรีบเดินหนีไปในความมืด หมดปัญญาที่ผมจะช่วยอะไรได้

…..

ผมได้คุยกับบุญหลายจริงๆ จังๆ ก็เมื่อกลับมาเป็นปุถุชนคนกินนอนไม่เป็นเวลาแล้ว ตอนนี้สถานะเราไม่ต่างกัน กินข้าววงเดียวกันได้

บุญหลายบอกว่าเขาเริ่มเสพยาตอนที่เข้ามาทำงานเป็นคนงานก่อสร้างในเมือง วัยหนุ่มกำลังคะนอง ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสู้กับกิเลสในจิตใจ ยาเสพติดหลากประเภทจึงถูกทดลอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างกายหมดสภาพที่จะเยียวยาตัวเอง

สมองที่ถูกทำลาย ทำให้เขามีสถานะไม่ต่างจากคนบ้า ญาติพี่น้องไม่ต้อนรับเพราะทำงานหาเงินไม่ได้ แต่ก็โชคดีที่มีคนใจบุญฝากเงินไว้กับแม่ชี สำหรับจ่ายเป็นค่ายาที่เขาต้องกินทุกวัน

…..

สายของวันนั้นบุญหลายกำลังกวาดใบไม้ ผมนั่งอยู่บนรถที่กำลังจะไปส่งผมกลับเข้าเมือง เขาหยุดกวาดใบไม้แล้วมองมาที่ผมพร้อมกับรอยยิ้ม

รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็น และแปลความหมายเบื้องหลังมันไม่ได้

ไม่ใช่การขอบคุณ ไม่ใช่การอำลา

มันเป็นยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย

แต่ก็ดูเหมือนไม่มีความหมายใดๆ ในเวลาเดียวกัน

…..

ผมนึกถึงรอยยิ้มของบุญหลายอยู่บ่อยๆ พยายามเดาว่าในห้วงขณะที่บุญหลายยิ้ม เขากำลังคิดอะไรอยู่

รอยยิ้มของ “กาย” ที่ไม่ปกติตามมาตรฐานของคนทั่วไป

และมันก็อาจเป็นรอยยิ้มของ “ใจ” ที่ผิดปกติด้วย ตามมาตรฐานเดียวกัน

สำหรับผม มันเป็นยิ้มที่พิเศษ

และอยากเห็นยิ้มแบบนี้ในทุกซอกทุกมุมของชีวิต

“รอยยิ้มของบุญหลาย”

ผมตั้งชื่อมันว่าอย่างนั้น

Advertisements

Written by ksamphan

February 25, 2007 at 9:11 am

Posted in อื่นๆ