กับความอาทรที่อ่อนล้า
กับศรัทธาที่สร้อยเศร้า
แตะแต่น้อยลอยคว้างแต่บางเบา
คว้าเงาแนบประทับกับทรวง
..
บอบบางจริงหนอ… สัมพันธ์
เหมือนวันใบไม้ใกล้ร่วง
หมางเมินเหินห่างด่างดวง
ไม่อยากจะทวงทักถาม
..
คว้าง คว้าง ใบไม้
วูบวาบ หวามไหว วาบหวาม
ก็ได้แต่แค่… มองตาม
ยามร่วงพลิ้วพลิกผัน
..
แม้จะเจ็บเพียงใดยังไร้สิทธิ์
ชีวิต… กระไร… เหน็บหนาว
แม้ยิ้ม ตาวูบไหว ใจรอนราว
มิอาจก้าว แต่ต้อง… ก้าวต่อไป
..
โหยหา… ยิ่งนัก
โหยหาความรักเคยให้
โหยหาวันเก่าๆ ที่เข้าใจ
วันนี้กลับร้างห่างไกลกัน
..
ไกลเหลือเกิน
ดุจดั่งภาพฝันของวันก่อน
เหลือแต่ใจไหวสั่นหวั่นสะท้อน
มีเพียงฉัน อ้างว้าง… เดียวดาย
